انتخاب بین تراشکاری عمودی و افقی بر اساس الزامات قطعه کار
هنگام خرید تجهیزات تراشکاری، تولیدکنندگان ممکن است هر دو نوع ماشین تراش عمودی و افقی را در نظر بگیرند. برای برخی از قطعات کار، هر دو دستگاه ممکن است قابلیت ماشینکاری مورد نیاز را ارائه دهند. بنابراین، سوال واقعی این نیست که کدام دستگاه "بهتر" است، بلکه سوال این است که کدام ساختار دستگاه برای کار ماشینکاری واقعی مناسبتر است.
بسیاری از تصمیمات خرید با ابعاد قطعه کار شروع میشوند. با این حال، برای عملیات تراشکاری، توجه به نحوه قرارگیری قطعه کار پس از بارگیری روی دستگاه، نحوه پشتیبانی از آن، نحوه دسترسی به نواحی ماشینکاری و نحوه قرارگیری دستگاه در فرآیند تولید نیز مهم است.
بنابراین، هنگام انتخاب ماشین تراش، به جای مقایسه مستقیم مزایا و معایب تراش عمودی و افقی، مفیدتر است که با قطعه کار و الزامات ماشینکاری شروع کنید و بفهمید کدام نوع چیدمان تراش برای کار تولیدی خاص مناسبتر است.
۱. پس از قرار دادن قطعه کار روی دستگاه، با آن شروع کنید
چیدمان ماشین، نحوهی بستن یک قطعه روی ماشین ابزار را تعیین میکند. بنابراین، یک قطعه از یک قطعه کار میتواند به صورت متفاوتی در یک ماشین چیدمان شود.
یکی از ویژگیهای اصلی تراشکاری عمودی این است که قطعه کار روی یک میز تراشکاری افقی قرار میگیرد. هنگام ماشینکاری قطعات با قطر بزرگ، سنگین و کوتاه، با این چیدمان، قطعه کار روی میز قرار میگیرد در حالی که میز تکیهگاه است و نیروی جاذبه به آن کمک میکند.
با این حال، این به آن معنا نیست که تمام قطعات بزرگ باید توسط دستگاه تراش عمودی ماشینکاری شوند. خریدار همچنان باید شکل محصول، توزیع وزن آن و مناطقی که باید ماشینکاری شوند را در نظر بگیرد.
در مقایسه، تراشکاری افقی از طرحبندی متفاوتی برای ماشین استفاده میکند. این ماشینها از یک اسپیندل و سیستم ابزار افقی برای چرخاندن و ماشینکاری قطعه کار استفاده میکنند و میتوانند قطعات کاری با اشکال و ابعاد مختلف را در خود جای دهند.
بنابراین، تفاوت بین دو پیکربندی ابتدا در نحوه قرارگیری قطعه کار و ماشینکاری آن پس از ورود به دستگاه منعکس میشود، نه صرفاً تفاوت در سطح تجهیزات.
۲. تراشکاری عمودی: وقتی قطعه کار به تکیهگاه پایدار نیاز دارد
برای قطعات کاری با قطر بزرگ، سنگین و با طول چرخشی نسبتاً کوتاه،ماشینهای تراش عمودیاغلب ارزش دارند که ابتدا در نظر گرفته شوند.
این دستگاه برای پردازش قطعات حجیم، با چگالی بالا و غیریکنواخت طراحی شده است. قطعه کار به صورت افقی روی میز چرخان قرار میگیرد و نیروی جاذبه به ثابت نگه داشتن قطعه کار در موقعیت خود در شرایط پایدار کمک میکند.علاوه بر این، این طرحبندی دستگاه ارتباط زیادی با پایداری نگهداشتن قطعه کار و ظرفیت بار دارد، به طوری که برای نوع خاصی از قطعات چرخشی بزرگ، به گزینهای بسیار مناسب تبدیل میشود.
خریداران میتوانند به موارد زیر توجه ویژه داشته باشند:
· اینکه آیا قطعه کار قطر تراش نسبتاً بزرگی دارد یا خیر؛
· آیا قطعه کار نسبتاً سنگین است؟
· آیا پس از بارگذاری قطعه کار، به تکیهگاه افقی پایدار نیاز است؟
آیا نواحی اصلی ماشینکاری برای طرح تراشکاری عمودی مناسب هستند؟
اگر این عوامل با الزامات واقعی ماشینکاری مطابقت داشته باشند، تراشکاری عمودی ارزش دارد که در مقایسه اصلی لحاظ شود.
با این حال، نکته کلیدی این نیست که «هرچه قطعه کار بزرگتر باشد، باید بیشتر به صورت عمودی ماشینکاری شود.» در عوض، ابعاد قطعه کار، وزن، شکل و شرایط نگهداری قطعه کار باید با هم در نظر گرفته شوند تا مشخص شود که آیا این چیدمان دستگاه مناسب است یا خیر.
۳. تراشکاری افقی: وقتی کار ماشینکاری با چیدمان افقی متناسب است
تراشکاری افقی نیز کاربردهای مناسب خود را دارد و نباید صرفاً به عنوان جایگزینی برای تراشکاری عمودی در نظر گرفته شود.
ماشینهای تراش افقی از یک اسپیندل افقی برای چرخاندن قطعه کار در حین ماشینکاری استفاده میکنند و میتوانند قطعات کاری با اشکال و ابعاد مختلف را در خود جای دهند. این ماشینها به طور گسترده برای ماشینکاری با دقت بالا استفاده میشوند و میتوانند نیازهای ماشینکاری مختلف را از طریق طرحها و اندازههای مختلف برآورده کنند.
بنابراین، وقتی شکل قطعه کار، جهت ماشینکاری و روش تولید موجود برای چیدمان افقی مناسبتر باشند، تراشکاری افقی نیز میتواند یک انتخاب منطقی باشد.
مهم است که تراشکاری افقی را صرفاً به دلیل بزرگ بودن قطعه کار کنار نگذاریم. انتخاب واقعی باید همچنان طول قطعه کار، شکل، روش نگه داشتن قطعه و نواحی اصلی ماشینکاری را در نظر بگیرد.
به عبارت دیگر، تراشکاری افقی به یک اندازه خاص قطعه کار محدود نمیشود. بلکه باید با توجه به پیکربندی خاص دستگاه و الزامات واقعی ماشینکاری ارزیابی شود.
۴. تصمیم نهایی را به کار ماشینکاری واقعی برگردانید
وقتی پیکربندیهای عمودی و افقی هر دو در نظر گرفته میشوند، مفیدترین رویکرد مقایسه فهرست بلندی از مشخصات نیست، بلکه تطبیق گام به گام کار ماشینکاری واقعی با ساختار دستگاه است.
خریداران میتوانند این ترتیب را دنبال کنند:
(1) به قطعه کار نگاه کنید.
قطر، طول، وزن، شکل و نواحی اصلی ماشینکاری قطعه کار را تأیید کنید.
(2) به نگهداری کار نگاه کنید.
نحوه قرارگیری، جانمایی و پشتیبانی قطعه کار پس از بارگذاری روی دستگاه را تعیین کنید.
(3) به جهت ماشینکاری نگاه کنید.
مشخص کنید که سطوح اصلی ماشینکاری کجا قرار دارند و ابزار برش از کدام جهت باید به قطعه کار نزدیک شود.
(4) به روش تولید نگاه کنید.
روشهای بارگیری و تخلیه موجود، شیوههای عملیاتی و فرآیند تولید را در نظر بگیرید تا مشخص شود کدام چیدمان ماشین میتواند به طور طبیعیتر در تولید واقعی ادغام شود.
(5) مدلهای خاص ماشین را مقایسه کنید.
پس از تعیین ساختار اولیه دستگاه، محدوده ماشینکاری، پیکربندی ابزار، قابلیتهای میز یا اسپیندل و سایر پیکربندیهای خاص دستگاه را بیشتر مقایسه کنید.ماشینهای تراش عمودیدر صورت لزوم.
این رویکرد میتواند از اینکه خریداران خیلی زود در فرآیند خرید برچسبهایی مانند «مناسب برای قطعات کار بزرگ» یا «مناسب برای قطعات کار معمولی» را به دستگاه اختصاص دهند، جلوگیری کند. چیزی که واقعاً باید ارزیابی شود این است که آیا شرایط واقعی ماشینکاری قطعه کار به خوبی با ساختار دستگاه مطابقت دارد یا خیر.
نتیجهگیری
هیچ پاسخ قطعی در مورد اینکه آیا تراشکاری عمودی یا افقی برای هر قطعه کار مناسب است، وجود ندارد.
در مورد قطعات کار با قطر بزرگ و وزن قابل توجه، اگر بتوان آنها را روی یک میز چرخان افقی نگه داشت، شاید استفاده از چیدمان عمودی ویژگیهای ساختاری قابل توجهی را آشکار کند. برای بقیه قطعات کار، امکان چیدمان افقی و تنظیمات دستگاه آن باید علاوه بر سایر عوامل، بر اساس شکل قطعه کار، جهت ماشینکاری، روش نگهداری قطعه کار و نیازهای تولید بررسی شود.
بنابراین، انتخاب معقول تجهیزات تراشکاری نباید با این سوال آغاز شود که «کدام یک بهتر است؟» بلکه باید با یک سوال کاربردیتر شروع شود: کدام یک برای قطعه کار و نیازهای ماشینکاری من مناسبتر است؟
اگر مقایسه میکنیدماشینهای تراش عمودیبا راهکارهای تراشکاری افقی، در صورت تمایل با ما تماس بگیرید تا در مورد پیکربندی مناسب تجهیزات بر اساس قطعات کار واقعی، الزامات ماشینکاری و نیازهای تولیدی خود صحبت کنیم.